Marie Balter adındaki kadının affetmekte zorlanacağı çok şey vardı. Kendisine bile bakmaktan aciz, alkolik bir annenin evlilik dışı dünyaya gelen çocuğuydu. Beş yaşına geldiğinde çocuk bakım yurduna yerleştirildi. Daha sonra bir çift tarafından evlat edinildi. Sadist çift küçük kızı, evin mahzenine kapayıp, ona sistematik biçimde işkence ediyordu. Çiftin saygın konumu, küçük kızın yaşadıklarını çevreden kolaylıkla gizliyordu.

Marie on yedi yaşına geldiğinde depresyondan felç geçirdi. Kas spazmları ve boğulurcasına astım hastalığı çekiyordu. Halisünasyonlar da gördüğü için doktorlar ona yanlışlıkla şizofreni teşhisi koydu.

Bundan sonraki 17 yılı akıl hastanesinde geçti. Akıl hastanesinde geçen yıllarda umutsuzluk ve çaresizlik içinde kıvranan kız, yemek yiyemiyor, fazla kımıldayamıyor ve intihar etmeyi sıkça düşünüyordu.

Otuz dört yaşına geldiğinde doktorlar, Marie'nin durumunu yeniden değerlendirdiler. Onun şizofren olmadığına, ağır depresyon geçirdiğine ve panik atak yaşadığına karar verdiler. Arkadaşlarının ve kendisini seven bir kaç sağlık görevlisinin yardımıyla, Marie hastaneden çıktı. Artık yaşamını nasıl sürdüreceğine kendisinin karar vermesi gerekiyordu. Terk edilmiş, işkence ve tacize uğramış, otuz dört yılı ziyan olmuş bir kişiydi. Kızgın, öfkeli, umutsuz olmak onun en doğal hakkıydı. Yaşamının sorumluluğunu üstlenmeden, devlet yardımıyla hayatının sonuna kadar yaşayabilirdi. Ama o bu yolu seçmedi.

Marie, üniversiteye girdi ve mezun oldu. Evlendi. Harvard Üniversitesi'nde mastır yaptı. Psikiyatrik hastalarla çalıştı, konferanslar verdi. Biyografisini yazdı. Hayatı film oldu ve televizyonlarda gösterildi. Elli sekiz yaşındayken, on yedi yılını geçirdiği hastaneye yönetici olarak atandı. Associated Press Ajansı, onun yeni görevini haber yaparken, o zaferinin açıklamasını şöyle yaptı:

"Eğer affetmeyi öğrenmeseydim, bir damla bile gelişemezdim. Yaşamım ziyan edilmiş bir yaşam olurdu. Ve bu gün bu hastaneye yönetici olarak dönemezdim."

(Alıntıdır.)

2009 yılında keşfedildiğinde, adından en çok söz ettiren isimlerden biri haline gelen Susan Boyle, inanılmaz sesi ile “kaybeden”lerin de dünyayı kendilerine hayran edebilecek “kazanan”lara dönüşebileceğine kanıt bir isim oldu.

Veysel, evlatlık alındığında 4 yaşındaydı. Ve yeni geldiği bu evde kendisinden başka 4 kişi daha vardı: Üvey annesi, üvey babası, üvey babaannesi ve üvey dedesi.

Hepimiz zaman zaman, hayat içinde ilerlerken bazı tıkanıklıklar yaşayabilir ve böyle anlarda ince, nazik bir dokunuşa ihtiyaç duyabiliriz. 

07:00 – Fulya

Sabahın bu saatinde neden uyanmıştı ki? Bugün tatildi. En sevdiği günlerden biri olan cumartesiydi. Uyku zamanıydı. Öğlene kadar uyumalıydı. Ama gözleri yatağın içinde fal taşı gibi açıktı işte. Aklına bir şey de takılmış değildi dün geceden. Zaten her gün düzenli olarak yaptığı psikolojik çalışmalar dolayısı ile artık kafasını bir şeye uzun süre taktığı olmuyordu. Affetmenin ne demek olduğunu biliyordu. Bir kişi ya da bir olay ona rahatsızlık verdiğinde oturup affederdi onları. Hayatındaki en çok şükrettiği şeylerden biriydi bu alışkanlığı. Eeee peki neydi sabahın bu saatinde ayakta olmasının sebebi?

07:00 – Nejat

Yataktan aceleyle fırladı. Tam dokuzda orada olmalıydı. Tamam, tamam, telaş etmesine gerek yoktu. Daha iki saati vardı Sude’yi görmeye. Sevgilisi bu sabah Meksika’dan dönüyordu. Onu karşılamak için havaalanına gidecekti. Ve bundan daha da önemli bir şey vardı. O, bugün sevgilisine evlenme teklif edecekti. Sabah sabah. Hiç de romantik olmayan bir ortamda. Evet. Sude buna çok şaşıracaktı. Hiç beklemediği bir şeydi. Ama sevgili oldukları vakitten bu yana, dört yıldır, en uzun ayrılıklarını bu defa yaşamışlardı. Sude beş aylık bir eğitim bursu kazanmıştı. Hayatındaki her şeyi dengede yaşamayı bilirdi bu kız. Nejat’a çok değer verirdi fakat hayatı sadece sevgilisinden ibaret değildi. Eğitimi de sevgilisi kadar önemliydi. Nejat’la arasında ben sana hayran, sen cama tırman tarzı bir ilişki hiç olmamıştı. Tabi bu durumda, daha yeni sevgili olmuşken beraber katıldıkları ilişkilerle ilgili yedi günlük bir grup çalışmasının etkisi vardı. Orada öğrendiklerini hala düzenli bir şekilde uygulamaya özen gösterirlerdi.

07:30 – Fulya

Peki. Kalkayım o zaman. Madem benim bugün bu saatte kalkmak gerekiyor. Neden kendimi zorluyorum ki. Peki. İşte kalktım… Yataktan kalkıp pencereye doğru baktı. Hava bugün açıktı. Evden çıksa mıydı? Kararsız kaldı. Bu saatte arayabileceği bir arkadaşı yoktu. Yine de cep telefonunu açtı. Tatil günü, saat sabahın yedisinde kimi arayabilirdi ki? Herkes mışıl mışıl uykusundadır şimdi. Kendini biraz yalnız hissetti. Evde yalnız yaşıyordu, tabi ki kendisini yalnız hissettiği zamanlar olacaktı. Bu düşüncesini hemen iptal etti. Duyguların dışarıyla değil, içeriyle alakalı olduğunu hatırlattı kendine. Ve hemen peşinden, ben olduğum halimle tamım, ben olduğum halimle tamım diye telkin verdi kendine. Ve ardından da kocaman, derin bir nefes aldı. Oh be. Bu yöntemler gerçekten de işe yarıyordu.

07:30 - Nejat

Böyle saçma bir zamanda evlenme teklifi yapmak tümüyle kendi fikriydi. Hiçbir arkadaşına danışmamıştı. Biraz aceleye gelmiş olabilir diye endişe duydu. Yanlış bir şey yapmaktan korktu. Erken miydi yoksa biraz? Hem daha Sude’nin eğitimi bitmemişti. Aman canım şunun şurasında iki ayı kalmıştı. Söz, nişan filan ancak denk gelirdi zaten. Hele bir evlenme teklifini yapsın da hepsi sırasıyla olurdu. Yalnız hepsinden daha önemli bir sorunu vardı şu anda. Yoğun bir heyecan dalgası içindeydi. Hiç sakin değildi, sakinleşeceğe de benzemiyordu. Daha önce böyle bir teklifi kimseye yapmamıştı. Sude de zaten ilk sevgilisiydi. Bu huzursuz hali daha önce de yaşamıştı. Sude’yle daha ilk tanıştığı zamanda hoş bir sıcaklık oluşmuştu. Fakat geçen günlerde bu hislerinden kıza bahsedememişti. Ve nihayet aylar sonra, ilk seni seviyorum itirafı kızdan gelmişti. Bu duruma ne çok sevinmişti. Çünkü aylarca duygularını Sude’ye açmak istemiş fakat başaramamıştı. Sonraları bu halinin altında reddedilme korkusunun olduğunu bulmuştu ama bu korkusundan özgürleşmeye yönelik bir girişimde bulunmamıştı. İşte sanki yine o günleri yaşıyordu. Ama bu evlenme teklifiydi. Öyle kızdan mızdan beklenmezdi. Kendisine düşerdi bu iş.

07:45 – Fulya

Hafif bir müzik koydu cdçalara. Ve salondaki deri koltuğa attı kendini.Gözlerini kapadı. Müziğin içindeki enstrümanları bulmaya çalışıyordu. Arp, zil, yan flüt… Bunu yıllardan beri yapardı. Ortaokulda ilk olarak müzik dersinde yaptırmıştı öğretmeni. Fulya, o zaman da eserin içindeki tüm enstrümanları bir çırpıda söyleyiverirdi.

07:45 – Nejat

Kendi kararlarını kendi vermeyi severdi. Ama yine de yakın bir arkadaşıyla konuşsa mıydı ki? Erdem? Yok olmaz. Onunla eskisi kadar yakın değilim. Serap? Hmmm. Bak o olabilir. Ama onun hiç uzun süren bir ilişkisi olmadı ki. Yok yok, Serap olmaz. Fulya? Aaaa bak Fulya olabilir aslında. Hem belki şu reddedilme korkuma da bir çare bulur o. Şu koca telaşımı eritmeyi başarır. Fulya’yla bir süredir de çok güzel psikolojik sohbetlerimiz oluyor zaten. Kesin bana yardımı dokunur. Hem Sude de çok sever onu. Erken mi davranıyorum, yoksa tam zamanı mı, bu konuyu da biraz netleştiririz belki ufak bir sohbetle. Sırf korkuyorum diye evlilik teklifi yapamazsam eğer, kendime çok kızarım. Bugün için ta haftalar öncesinde hediyemi hazır ettim. Boşa gitmesini hiç mi hiç istemem bu planlarımın. Yok yok olmaz. Yapmalıyım. Hayııır. Yapmak zorundayım. Çok güzel fikir. Garip karşılayabilir. Tersleyebilir. Söyleyemezsem. Bu arada, bir dakika. Bu saatte Fulya’yla nasıl konuşacağım? Sabahın köründe kıza gidip, benim Sude’ye sabahın bu vaktindeki evlenme teklifim hakkında ne düşünüyorsun dersem, kız herhalde rüya gördüğümü filan sanır. Beş aydır yüz yüze hiç görüşmedik aşkımla. İkimiz de birbirimizi çok özledik. Aslında çok da özel bir an. Fulya bana kesin hak verir. Uyuyor mudur acaba? Telefonu da kesin kapalıdır. Üfff… Dur, dur bir arayayım da. Hıh, çalıyor işte… Şükür…

08:00 – Fulya

Merhaba Nejat, hoş geldin. Yok, telefonda da dediğim gibi, uyumuyordum. Sabah kuşu oldum bugün. Gel. Gir içeri. Ne oldu, bir huzursuzluğun var. Ben hemen geliyorum. Mutfağa gidip çay getireyim bize. Sen geç salona… Mutfağa girmeden önce yatak odasına geçti ve üzerindeki pijamaları çıkartıp günlük bir şeyler giydi. Elini aynanın önündeki parfüm şişesine uzattı. Ama şişe boştu. Ahhh, tam zamanı… Neyse canım zaten önemi yok. Misafir, yakın arkadaşım. Sorun olmaz. Tam odadan çıkarken birden geçenki doğum gününde Sude’nin ona hediye getirdiği parfümü hatırladı. Aylar önceydi, hala kullanmamıştı onu. Neredeydi o? Tamam, tamam. Burada işte. Sabah duşunu daha almadığı için, şöyle bol bol sıktı parfümü. Fıs, fıs, fıs ve fıs… Bu kokuyu lisedeyken de kullanırdı. Özlemişti. Vanilya kokusu… Ohhh…

08:05 – Nejat

Dinle Fulya. Sadece on dakikam var senle konuşmak için. Bir soru sorup gideceğim. Ve bir de sakinleşmem gerek çok acil. Her şeyi berbat etmek istemiyorum bu halimle. Bak şimdi… Saat sabah dokuzda, uzun süredir görmediğin sevgilin sana evlenme teklif etseydi ne cevap verirdin? Hadi, iyi düşün. Hadi. Hadi. Uzun süre hiç görmemişsin onu. Ve ilk defa sabahın bu saatinde karşı karşıya geleceksin. Evlenme teklif edilsin ister miydin sana? İster miydin? En uzun ayrıldığınız dönem. Çok özlemişsiniz birbirinizi.

08:10 – Fulya

Şimdiii. Herkesin hayatı başka doğrularla yönetilir Nejat. Benim doğrum, senin için yanlış olabilir. Ya da benim bir anımdaki doğrum, başka bir anımda yanlış olabilir. Heyecanını anlıyorum fakat, hayatındaki karar aşamalarında evrene danışırsan çok çok iyi edersin. O hepimizden daha bilge. Yani kalbine. Bu konuyu geçenlerde yine konuşmuştuk seninle, hatırlasana. Niyetin eğer gerçekten kalpten bir niyetse, evren tarafından desteklenirsin. Etrafında bu niyeti destekleyen kanıtlar görmeye başlarsın.

08:15 – Nejat

Fulya, peki, ben nasıl sakin olabi… Neyse, tamam. Ben şimdi gidiyorum. Dediklerini duydum. Çaylar kalsın şimdilik. Zaten kırk beş dakika içinde havaalanında olmam lazım. Hoşçakal... Bu arada… Parfümün de güzelmiş.

08:55 – Nejat

Erkeklerin bu özelliğine bayılıyorum. Beş dakika da hayatımızın en önemli anı için bile hazırlanabiliyoruz. Şükür ki trafik de yoktu, tam zamanında geldik havaalanına. Bu arada benim huzursuzluğuma ne oldu ya? Allahalla… Birazdan Sude’ye evlenme teklif edeceğim ama hayatımın en sakin anını yaşıyorum.

08:56 – Nejat

Gözü, dirseğini dayadığı masanın üzerindeki bir dergiye kaydı. Açık olan sayfanın tepesinde kocaman bir “Evrenin Sakinliği” yazıyordu. Hemen altında da ne olduğunu anlayamadığı bir bitkinin fotoğrafı vardı. Dergiyi eline aldı. Fotoğrafın altında şunlar yazıyordu:

Meksika’da Dr. Yuken  Sudebund’ın elli altı kişi üzerinde yaptığı araştırmanın sonucunda  vanilya kokusunun insanı sakinleştiren bir etkisinin olduğu tespit edildi. Yapılan manyetik rezonans…

Durdu.

Fulya’nın parfümü.

Şu anki sakinliği.

Ve de Fulya’nın dedikleri:

Niyetin eğer gerçekten kalpten bir niyetse, evren tarafından desteklenirsin. Etrafında bu niyeti destekleyen kanıtlar görmeye başlarsın.